Intro

Nieuwe CD: 'Trio BraamDeJoodeVatcher Quartet'
Gasten: Paul Dunmall (sopraansax en doedelzak), Mats Gustafsson (baritonsax), Taylor Ho Bynum (cornet en zelfgemaakte trumpbone), François Houle (klarinet), Michael Moore (altsax, klarinet, basklarinet) en Peter van Bergen (sopraan- en tenorsax)

In 2010 bestond Trio BraamDeJoodeVatcher twintig jaar.
Om dit te vieren ging de groep een nieuw avontuur aan: voor elk concert vroegen ze een vierde, steeds wisselende gastmuzikant om zich bij het trio te voegen - aldus het 'Trio BraamDeJoodeVatcher Quartet' vormend (of Quintet, zoals in Vancouver).
Voor het programma schreef Michiel Braam dertig nieuwe stukken, verzameld in het 'Q-book". Deze stukken bieden handvaten voor improvisaties: de musici kunnen ermee doen wat ze willen. De gasten werden uitgenodigd om er een paar uit te kiezen, een paar uur te repeteren, en dan te spelen. Of, zoals Paul Dunmall prefereerde, het Q-book links te laten liggen en alleen te improviseren.
Alle stukken op de CD zijn live in concert opgenomen.

Distributie Toondist/Subdist www.toondist.nl / www.subdist.com
Stuur een e-mail naar winkel@michielbraam.com en ontvang een gratis pdf van het Q-book!

Bio

Michiel Braam piano
Wilbert de Joode contrabas
Michael Vatcher drums

Trio BraamDeJoodeVatcher bestaat uit drie van de meest eigenzinnige musici uit de Nederlandse jazzscene, voor wie muzikale vrijheid en avontuur voorop staan. Ieder heeft een volstrekt gelijkwaardig aandeel in de muziek.
Michiel Braam schrijft composities voor het trio, maar of die gespeeld worden, op welke manier en in welke volgorde is iedere keer weer een verassing.
Het trio kwam in 1990 voor het eerst bij elkaar tijdens een speciaal programma met composities van Thelonious Monk, maar is snel daarna eigen materiaal gaan spelen – tegenwoordig meer buiten de grenzen dan in eigen land.

Vanaf 2009 tourt het Trio BraamDeJoodeVatcher Quartet. Voor elk concert wordt een andere gast uitgenodigd - zo speelde het trio met Fred Anderson, Paul Dunmall, Taylor Ho Bynum, Mats Gustafsson en Nils Wogram - om er een paar te noemen. Een nieuwe inbreng, een nieuw muzikaal avontuur. In maart 2010 verscheen een weerslag van de concerten op CD.

"Trio BraamDeJoodeVatcher is one of Europe's strongest groups, due in no small part to Braam's excellent composing."
(Andrey Henkin, All About Jazz)

Trio BraamDeJoodeVatcher wordt financieel ondersteund door het Fonds Podiumkunsten NL.

Reviews

Kwadratuur.be
Het trio van pianist Michiel Braam, bassist Wilbert De Joode en drummer Michael Vatcher heeft zich de afgelopen twee decennia opgewerkt tot een van de interessantste kleine ensembles van Europa. Ze hebben zich vooral weten te onderscheiden door een losse verhouding met jazz te combineren met een voorliefde voor improvisatie, avontuur en experiment.
De titel 'Quartet' slaat natuurlijk op het feit dat het trio tijdens elk concert met een gastmuzikant werd uitgebreid tot een kwartet. Het is leuk om dit briljant trio voor één keer in al deze verschillende settings te zien.

De unieke positie van de pianist in Nederland-Muziekland weer
Componist en pianist Michiel Braam heeft al jarenlang de unieke gewoonte zijn concerten met de grootst mogelijke onbevangenheid tegemoet te treden. Dat wil zeggen: geen vooropgezette afspraken, noch voor hem, noch voor zijn bandleden. Beginnen maar en zien wat er van komt.

In 2009 bestond het trio BraamDeJoodeVatcher twintig jaar en dat leek de leider een mooie gelegenheid om een variatie op de eerder genoemde speelwijze toe te passen. Voor elk van de 36 concerten die het trio wachtte werd een gastmuzikant gevraagd. Zodat er telkens kwartetten ontstonden (vandaar de titel van deze dubbelcd 'Quartet') en zelfs een kwintet bij een concert in Vancouver.

Speciaal voor dit 'feestprogramma' breidde Michiel Braam zijn 'Q-book', uit, een notitieboek met aanzetten voor muziek, waarvoor hij nu dertig nieuwe composities toevoegde. Het waren niet meer dan handvaten voor de musici, die ermee mochten stoeien naar hartenlust. Iedere gast zocht er een paar uit, op Paul Dunmall na die liever met zijn doedelzak en sopraansax uit het vrije niets ging improviseren.

(Jazz en Zo - Rinus van der Heijden - april 2010)
'Quartet' is de weergave van dit zo vrije experiment van Michiel Braam. Het dubbelalbum geeft vooral de unieke positie van de pianist in Nederland-Muziekland weer. Van zijn eigenzinnige kijk op gecomponeerde muziek tot zijn nog vrijpostiger vrijage met 'bandenloze' muziek, het zit allemaal verscholen in de zestien stukken van deze dubbelaar. Alle hebben ze slechts de aanduiding 'Q', met daarachter een nummer. Zes stukken worden gespeeld door het trio BraamDeJoodeVatcher, de andere zijn verdeeld over de gasten mét trio.
Dit alles levert een bonte harmonica aan muziek op. Het openingsstuk 'Q16' met Michael Moore op klarinet zet liefhebbers van vrije improvisaties door zijn harmonische aanpak even op het verkeerde been, direct daarna laten Michiel Braam en zijn vaste kompanen horen hoe je nog altijd nieuwe vrijheid in muziek kunt toelaten. Fraai zijn de bijdragen van Mats Gustafsson en Taylor Ho Bynum die vanuit volstrekt verschillende invalshoeken de muziek kleuren.
In feite gebeurt dat door alle gasten: ieder draagt zijn visie op de basis van het trio over. Opvallend is hoe Peter van Bergen op sopraan- en tenorsaxofoon zich ook kan ontpoppen als een melodische zwaargewicht. Datzelfde geldt voor Michael Moore, maar die laat dit de laatste jaren al vaak op het podium zien en horen.

Het resultaat is zeer innemend.
Als persoonlijkheid in de Nederlandse jazzwereld is Michiel Braam niet te onderschatten. Zijn pianospel, dat een wonderlijke eenheid van stride, blues, Europese avant-garde en Ellingtonia is, doet niet onder voor zijn compositorische gaven. Deze worden met name belicht in de Bik Bent Braam. In zijn democratisch opgestelde trio met Wilbert de Joode en Michael Vatcher krijgt zijn spel meer ruimte.
Ter gelegenheid van het twintigjarig bestaan van dit trio is er een nieuw project opgestart, dat van het Q-Book. Dit is een boek met enkele tientallen composities, waaruit een gastmuzikant er een aantal mag kiezen. Deze worden kort ingestudeerd en daarna gespeeld. Sommige van deze optredens zijn opgenomen en verschenen op de nieuwe cd 'Quartet'. Opvallend genoeg staan hier ook enkele trio's op en zelfs een kwintet met Mats Gustafsson en Francois Houle. Andere deelnemers aan dit project zijn onder meer Michael Moore, Paul Dunmall en Peter van Bergen, die ook in Bik Bent Braam speelt.
Het resultaat is zeer innemend. Michael Moore speelt op zijn bekende ingetogen, lyrische manier en de resultaten zijn bijna impressionistisch. De aanslag van Braam en het vermogen van De Joode en Vatcher om subtiel te begeleiden liggen ten gronde aan de kwaliteit van dit kwartet. Het kwintet met Gustafsson en Houle is niet minder interessant. Het contrast tussen Gastaffsons bijna exploderende baritonsax en Houle's warme klarinet is zó extreem, dat het begeleidende trio geprezen moet worden voor het aan elkaar knopen van deze twee werelden.
Peter van Bergen verdient een speciale vermelding voor zijn bijdrage aan het muzikale universum van Braam en je zou willen dat hij meer ruimte kreeg om als solomuzikant te werken. 'Q03', een opname met Van Bergen op sopraansax, getuigt van een aanpak die verwant is aan die van Moore, maar toch ook zeer eigen. Zijn vogelachtige gepiep op de sopraansax contrasteert schitterend met de warme gestreken bas van De Joode. Wanneer Braam invalt, hoor je iets dat zeer verwant is aan de muziek van Messiaen. 'Q01' is een vreemd mengsel van ouderwetse blues, post-Coltrane en pianospel dat qua intelligentie aan Leo Cuypers doet denken.
Waarschijnlijk de vreemdste uitvoering op dit dubbelalbum is 'Q41', een volledig vrije improvisatie met Paul Dunmall, die zowel doedelzak als sopraansax speelt. Op een of andere manier gaan de twee bijna naadloos in elkaar over en wordt de excentriciteit van de jazzdoedelzak nergens een gimmick. Dit is ook weer deels de verdienste van het Trio BraamDeJoodeVatcher, die elkaars muzikale belevingswereld na twintig jaar prima aanvoelen.


( draaiomjeoren.blogspot.com 7 juni 2010 - Sybren Renema)

Trio BraamDeJoodeVatcher Quartet
SELECTIE TOURNEE (bbb/toondist/subdist)
*****

Pianist Michiel Braam, bassist Wilbert de Joode en drummer Michael Vatcher vormen een avontuurlijk trio dat vanuit kleine composities heel subtiel en gelijkwaardig improviseert. Vanwege het twintigjarig bestaan maakte het jazztrio een tour door Europa en Amerika met telkens een andere, vierde gastmuzikant. Braam had nieuwe stukjes geschreven, die als basis dienden voor de improvisaties. Deze dubbel-cd bevat een fraaie selectie van die tournee. Trompettist TaylorHo Bynum speelt een heerlijke, spontane slowblues. Klarinettist Michael Moore blinkt weer uit met zijn fantastische, verfijnde spel. Saxofonist Paul Dunmall verrast door met een eigenwijze doedelzak in te gaan tegen alle conventies, zelfs de weinige van Trio BraamDeJoodeVatcher.

(Haarlems Dagblad - GPD - Illand Pietersma)

Critic's choice Chicago reader by Peter Margasak
Pianist Michiel Braam is one of the most exciting and prolific composers in jazz, but like most of his peers on the Dutch scene he doesn't hold his sheet music sacred. In fact, he seems to love running his songs through different permutations, both within a specific group and across formats, from solo to big band. He played here last year with his sextet, All Ears, and later this year his large group, Bik Bent Braam, will make its local debut at the Jazz Festival, but he may be best known in Chicago for his superb acoustic trio with bassist Wilbert de Joode and drummer Michael Vatcher. That group is featured on Change This Song (BBB), one of two new albums that draw from a suite of 18 Braam compositions. On the other, Hosting Changes (BBB), credited to the Wurli Trio, Braam plays many of the same songs on Wurlitzer electric keyboard, joined by a drummer and electric bassist. The electric group is sleeker and more fluid, but I think the acoustic trio is more rewarding. Braam has no problem reconciling historical impulses with more contemporary gestures, and like fellow Dutch pianist Misha Mengelberg he's fond of exploding a hard-swinging line with a burst of dissonant clusters and spiky runs; Vatcher and de Joode take similar delight in upending the flow of the tunes. Onstage, any of them might call out a new song in midstream, which gives their concerts thrilling tension--but even if someone manages to pull the rug out from under the others, they always regain their footing, deftly and elegantly.
--Peter Margasak