Intro

Zijn eerste stappen in de wereld van de muziek zette Michiel in de Muziekschool De Lindenberg in Nijmegen. Daar vond de kleine Michiel muzikale stijlen, ritmes en muzikale sferen, hij botste ook op een Wurlitzer 200A elektrische piano. Het gebruik van de Wurli duurde een paar jaar, waarna Michiel besloot uitsluitend akoestisch piano te spelen voor ongeveer 25 jaar. In 2006 echter besloot hij tot oprichting van een elektrische tegenhanger van zijn akoestische projecten, het Wurli trio. Hierin bespeelt hij aanvankelijk uitsluitend een Wurlitzer. Vanaf 2011 bespeelt Michiel een Nord Stage EX keyboard met electrische piano's, hammond en synth, en wordt de naam Wurli trio veranderd naar eBraam.

eBraam bestaat uit Braam (toetsen), Pieter Douma (basgitaar) en Dirk-Peter Kölsch (drums).
Pieter is een opvallend bespeler van verschillende gefrette en fretloze elektrische bassen en was een prominent lid van de legendarische band "Blowbeat". Momenteel heeft hij zijn eigen BGUTI orkest.
Dirk-Peter is de benjamin van het trio, en lid van het eerste uur van de Duitse jazzband "Underkarl", naast drummer in bands als "The Starvinsky Orchestra".

In 2009 is de tweede CD, “Non-Functionals!” uitgegeven, die door het tijdschrift All About Jazz New York is uitgeroepen tot een "Best Album Of The Year 2009".

Bio

Michiel Braam - Nord Stage EX
Pieter Douma - Basgitaren
Dirk-Peter Kölsch - Drums

Zijn eerste stappen in de wereld van de niet-klassieke muziek zette Michiel in de Muziekschool De lindenberg in Nijmegen. Het was nogal een ontdekking. Niet alleen vond de kleine Michiel nieuwe muzikale stijlen, ritmes en muzikale sferen, hij botste ook op een Wurlitzer 200A electrische piano, op dat moment in veel popmuziek veel gebruikt, bijvoorbeeld door Supertramp (luister naar het begin van "Dreamer").

In die tijd speelde Michiel popmuziek en muziek waarbij pop- en jazzelementen werden gemixt. Hij heeft nog steeds een heldere herinnering aan het repeteren aan en de uitvoering van "In A Silent Way" door een van de ensembles waarin hij speelde.

De Wurlitzer was van de muziekschool, en Michiel besloot uitsluitend akoestisch piano te spelen voor ongeveer 25 jaar. Hij had wel een Rhodes, maar die nam alleen maar ruimte in, Michiel gebruikte die niet bij concerten. Waarom? Het zou maar zo het specifieke geluid en vooral vibrato van de Wurlitzer kunnen zijn waar hij nu juist zo van hield en die bij de Rhodes nu eenmaal niet aanwezig zijn. In 2006 besloot Michiel de Rhodes in te ruilen voor een Wurlitzer. In 2011 is het instrumentarium in de vorm van een Nord Stage EX uitgebreid met o.a. Hammond, en de naam (aanvankelijk Wurli Trio) veranderd in eBraam, de volwaardig electrische tegenhanger van Michiel's akoestische groepen.

Pieter is een opvallend bespeler van verschillende elektrische bassen met en zonder frets en was een prominent lid van de legendarische band "Blowbeat".
Dirk-Peter is de benjamin van het trio, en lid van het eerste uur van de Duitse jazzband "Underkarl" naast drummer in bands als "The Starvinsky Orchestra", het Jörg Brinkmann Trio en verschillende muziektheaterproducties.

Michiel schreef, vooral tijdens een tournee in Canada, een boek met stukken voor zijn beide trio's, en die stukken werden dus zowel in akoestische als Wurli-versie gespeeld. Daarna heeft hij nog meer materiaal geschreven speciaal voor het elektrische trio.
Dit boek resulteerde in de CD "Hosting Changes", in 2006.

In 2008 heeft Michiel een nieuwe set songs geschreven, genaamd "Non-Functionals!".
In 2009 is een CD met dezelfde naam uitgegeven. Deze CD is door het tijdschrift All About Jazz New York uitgeroepen tot een "Best Album Of The Year 2009". Voor perscitaten zie de perspagina.

Beide CD's zijn prachtig opgenomen door Marcel VandeBeeten en de fraaie cover-art is van Pascale Companjen.

In april 2011 is deze bezetting, met Michiel op akoestische piano in plaats van Nord Stage EX, op tournee geweest als onderdeel van "Michiel Braam's Hybrid 10tet". Zie deze site voor meer informatie.

eBraam fungeert bovendien als kern van een nieuw project van zijn bassist Pieter Douma, BGUTI-Orchestra. Dit orkest zal in het najaar van 2011 op tournee gaan, en daaraan voorafgaand wordt een cd opgenomen, met songs van Pieter, die in het project zingt en een deel van het programma basgitaar speelt. In oktober 2010 is een begin gemaakt met de opnamen, in studio De Hut in Veghel. Naast het Wurli Trio participeren musici met verschillende achtergrond in het project. De andere bassisten zijn Stefan Lievestro, Wiro Mahieu, Jeroen Vierdag en Michel van Schie, de tweede drummer René Creemers, de gitaristen Jerome Hol en Leendert Haaksma, zangeressen Linda Bloemhard en Kristina Fuchs, op trombone Wolter Wierbos, eufomium Peter Haex en hoornist Morris Kliphuis.

Reviews

Loeien, Bulderen en Steigeren
“Michiel Braam laat de Wurlitzer zingen in prachtig melodieuze fragmenten, laat hem loeien, bulderen en steigeren als een wilde stier. Maar in elke noot brengt het trio luistermuziek, die de ene keer de kant van de jazz opgaat, de andere die van popmuziek. Nergens worden echter concessies gedaan en daarmee is deze 'Non-Functionals!' gewoon weer een prachtig Michiel Braam-album”.
Rinus van der Heijden (www.jazzenzo.nl)

Best Album Of 2009
Het New Yorkse Jazztijdschrift All About Jazz New York heeft de laatste CD van het trio, "Non-Functionals!" uitgeroepen tot een van de “Best Albums Of 2009”. De CD is het enige Nederlandse item in het korte overzicht.

Accessible Slices Of Electrified Keyboard Jazz
“With the Wurlitzer's calliope-like timbres, even when Braam is plays presto runs that relate to a blues sensibility the night-club vibe is missing. Replacing it on a track such as “Non Functional 5”, are skittering and staggering keyboard jumps, perched on top of Kölsch's ceaseless shuffle rhythms. Here and elsewhere the keyboard action makes it appear as if the pianist is about to lose the theme's nimble thread until he grasps it with high-frequency cadences. Other tracks feature stop-time pacing or staccatissimo runs from Braam, while Douma's sluicing pulses and guitar-like chiming keep things both anchored and sonically garlanded. Accessible slices of electrified keyboard jazz”.
Ken Waxman (www.jazzword.com)

Ultra-Cool But Winking All The Way
"Non-Functional 2" brings the down'n'dirty funk groove as Braam's fingers glide across and batter the keyboard through multiple vamps and turnarounds, cranking up the energy until his rhythm mates can't help but get caught up in his unleashed energy and flirt with jaggedly free territory before catching their breaths at the end. Elsewhere, "Non-Functional 4" slows down the pace to create a dreamy blues atmosphere; "5" heads out on the highway with perhaps the album's most infectious straight-up rockin' and the band in perfect sync (until Braam finds some low-down rubbery squelch to send everything dissipating into deep space); and "6" presents Kolsch at his best, driving the band with a relentless push and throwing all kinds of accents -- including some very nice hi-hat work -- into the mix. Ultimately, the Wurlitzer 200A electric piano is a great choice for Braam, in a characteristically sly way, with a sound that sometimes brings a slight touch of comedy: unlike the by now more clichéd Rhodes voicings, the Wurli mixes a bit of roller rink into its late-night club/lounge vibe. So Braam is ultra-cool but winking all the way -- a pure Dutch jazz master after all, even here.”
Dave Lynch (www.allmusicguide.com)