Intro

Michiel Braam combineert een buitengewone virtuositeit met een speelse hang naar het onvoorspelbare. Zijn wervelend dynamische en percussieve manier van spelen klinkt strikt persoonlijk. Zijn onverwachte, soms humoristische wendingen zijn nooit abstract of onbegrijpelijk, ze houden steeds verband met het voorafgaande. Braam neemt je als luisteraar mee op een wilde, verrassende reis, maar zorgt dat je niet verdwaalt.

Bio

Vrijheid, flexibiliteit en het voorkomen van verveling: dat zijn de pijlers in de muziek van de pianist en componist Michiel Braam (Nijmegen, 1964) . Als jongen luisterde hij naar de symfonische rock op Radio Veronica en naar hardrock van zijn voormalige stadgenoot, de gitarist Eddie van Halen. Nu is hij één van de meest productieve bandleiders van de Nederlandse jazzscene. Zijn missie: zijn rol als leider zo klein mogelijk maken.

Als pianist combineert Michiel Braam buitengewone virtuositeit met een speelse hang naar het onvoorspelbare. 'Ik ben een kind van de zapcultuur, ik verveel me snel. Als ik vantevoren weet wat er gaat komen vind ik het niet meer leuk.' Belangrijke invloeden zijn Cecil Taylor, Thelonious Monk en Lennie Tristano, pianisten die zich net als Braam naast de mainstream bewogen en tegelijk voortbouwden op de traditie. Braams wervelend dynamische en percussieve manier van spelen klinkt strikt persoonlijk. Zijn onverwachte, soms humoristische wendingen zijn nooit abstract of onbegrijpelijk, ze houden steeds verband met het voorafgaande. Braam neemt je als luisteraar mee op een wilde, verrassende reis, maar zorgt dat je niet verdwaalt.

Als componist en bandleider probeert Michiel Braam zijn open manier van spelen toe te passen op grotere ensembles. Hij is steeds op zoek naar grotere muzikale vrijheid. Zijn Trio BraamDeJoodeVatcher heeft weinig gemeen met het traditionele pianotrio. De musici zijn volstrekt gelijkwaardig: bassist en drummer hebben een even grote invloed op de richting van de improvisaties als de pianist. De 13-koppige Bik Bent Braam – waar Braam voortdurend nieuw werk voor schrijft - valt nauwelijks te vergelijken met een traditionele bigband. Het materiaal van Braam kan door de bandleden naar believen worden ingezet, gecombineerd of aangepast, waardoor elke avond een volledig geïmproviseerd concert ontstaat, dat niettemin zeer luisterbaar blijft. Musici als Duke Ellington en Charles Mingus zijn inspiratiebronnen voor Braams streven naar een homogeen en persoonlijk orkestgeluid. Michiel Braam: 'Mijn muziek gaat niet over mij, maar vooral over de muzikanten die het spelen.'

Michiel Braam studeerde in 1987 af aan de Hogeschool voor de Kunsten in Arnhem. Hij is er nu hoofd van ArtEZ Jazz & Pop. In 1986 al heeft hij Bik Bent Braam en Bentje Braam opgericht, in 1989 Trio BraamDeJoodeVatcher en in 2006 eBraam (aanvankelijk Wurli Trio genaamd). Samen met Frans Vermeerssen leidt hij het sextet All Ears, met onder meer Frank Gratowski en Herb Robertson. Michiel Braam heeft onder meer gespeeld in het European Danzón Orchestra, John Engels Flextet, Peggy Larson Band, Globe Orchestra, Bo's Art Trio. Daarnaast werkte hij met musici als Louis Sclavis, George Lewis, Benjamin Herman, Theo Jörgensmann, Han Bennink, Michael Moore, Ab Baars, Conrad en Johannes Bauer en Steve Arguelles. Braam speelde op de belangrijke binnen- en buitenlandse festivals en podia op het gebied van Jazz- en Geïmproviseerde Muziek in Nederland, geheel Europa, Noord Amerika, Japan, Indonesië, Oeganda. Behalve voor al zijn eigen projecten schreef Braam talloze composities in opdracht van stilistisch uiteenlopende groepen, van het Metropole Orkest tot Cobla Principal d'Amsterdam, van het Xenakis strijkkwartet tot Calefax. In 1988 kreeg hij de Podiumprijs voor jonge talentvolle muzikanten, in 1997 ontving hij Nederlands belangrijkste jazzprijs: de Boy Edgar Prijs.

Stichting Bik Bent Braam, die de meeste projecten van Braam organiseert, wordt financieel ondersteund door het Fonds Podiumkunsten NL.

Reviews

Point of Departure
Michiel Braam is one of the more precociously talented composers and pianists on the Dutch scene. (...) Braam reinforces his compositional erudition on Michiel vs. Braam, a solo piano set, and airs out some monster chops in the process. Braam courteously includes lead sheets on the solo CD.

Bill Shoemaker

Jazztimes: Dutch Treats
For a much more pointed engagement with Michiel Braam's music and his playing, one could hardly do better than Michiel vs. Braam (BBB5). For this solo recital, Braam picked out nine charts he'd written for the large ensemble-only one piece from Growing Pains shows up here-and, in a very welcome gesture, includes the lead sheets with the CD. Left to his own devices, Braam is a frenetic, mercurial performer. He tends to focus on crunching, airborne runs in the right hand with the occasional addition of basic stride figures in the left. He prefers declarative statements delivered in a pounding staccato. If you're imagining a maniacal descendant of Art Tatum, well, that's about right. He rarely plays his own heads straight, and his distortions run from the mild (reharmonizations, altered melodies, abruptly stretched and condensed tempi) to the obliterating (see the 15-minute, bipolar fantasy based very loosely on his own "Ballet" as the prime example). Throughout the recital, Braam seesaws between a playful regard and outright impatience for the music in a way that charms and jars in equal measure.
-Aaron Steinberg